İnsanlar yaşam şartlarını daha iyi bir seviyeye ulaştırabilmek için sürekli bir arayış ve yenilik bulma çabası içindedirler. İnsanların arayış çabaları çevrenin büyüyüp gelişmesiyle devam ettirilmiş, buda tarımda üretim artmasına ve bu üretim sonucunda üretilen tarım ürünleri için kullanım alanlarındaki artış sonucunda tarım ürünlerinde verimde artış görülmüş ve buna bağlı olarak üretim sonucunda kar etme ihtiyacı […]
Çölyak hastalığı veya gluten enteropatisi, ince bağırsak mukozasında intraepitelyal lenfosit artışı, kript hiperplazisi ve villus atrofisi bulguları ile tanı alan genetik temelli kalıcı bir rahatsızlıktır (Marsh, 1992). İnce bağırsak biyopsisi yapılmadan önce tarama ve izleme amaçlı antigliadin antikor (AGA), anti-doku transglutaminaz antikoru (anti-dTG) ve/veya anti-endomisyum antikorları (EMA) incelenmektedir. Çölyak tanısı neticesinde hekim nezdinde kontrollü uygulanan
Evet, çölyak hastalığı genetik bir hastalıktır. Çölyak hastalığı, ince bağırsağın gluten adı verilen bir proteine karşı aşırı duyarlılığı sonucu ortaya çıkan bir otoimmün hastalıktır. Bu hastalıkta, bağırsakta bulunan villus adı verilen küçük kıvrımların hasar görmesi ve besinlerin emilimi bozulur. Çölyak hastalığı peki genetik midir ifadesini yazımızda daha detaylı inceledik. Çölyak hastalığı genellikle ailelerde görülür. Ebeveyn
Kabızlık ve çölyak yan yana düşünülürken tabi ki ilk akla gelen özellikle glutensiz ürünlerin düşük lif içermesidir. Lifin yetersiz alımı kabızlığa neden olabilmektedir. Kabızlık kısaca sindirim ve bağırsak hareketliliğinin yavaşlaması sonucu dışkının sertleşmesi ve düzenli, ağrısız çıkışın zorlaşmasını ifade eder. İshal ve çölyak ilişkisi ise yazının alt başlığında sunulmaktadır. Çölyak hastalığı, ince bağırsağın gluten adı
Mercimek (Lens culinaris) ilk evcilleştirilmiş tahıl ürünlerinden biridir. Sosyoekonomik durum, kültürel ve dini tutumlar ve iklim koşullarının etkileri nedeniyle genellikle güney orta ile güneybatı Asya arasındaki bölgede tüketilirler. Mercimek içeren genel gıda ürünleri çorbalar, yahniler, yulaf lapası benzeri ürünlerdir. Etiyopya’da, nemlendirilmiş buğday ve mercimek unundan yapılan Sambusa adlı özel bir ekmek var. Kuzey Afrika’da mercimek,
Badem, Rosales takımının Rosaceae familyasının Prunus cinsine bağlı P. amygdalus alt cinsi içerisinde yer almaktadır. P. amygdalus alt cinsine dahil 40’a yakın badem türü bilinmektedir. Badem, yetiştiriciliği yapılan en eski meyve türlerinden birisidir (Alkan ve ark. 2014). Ticari üretim açısından en önemli sert kabuklu yemiştir, çoğunlukla Akdeniz havzası , Kaliforniya, Orta Asya, Orta Doğu ülkeleri
Fenilketonüri (FKU) vücudun esansiyel bir aminoasit olan fenilalanini metabolize etme yeteneğinde bozulma ile karakterize edilen nadir görülen otozomal kalıtsal metabolik bir hastalıktır (Zurfluh vd., 2008). Hastalık, kanda biriken fenil ketonları idrar yoluyla atıldığından dolayı FenilKetonÜri (FKU) adını almıştır. Ülkemiz, 3000-4500 yeni doğanda bir olmak üzere FKU’nun dünyada en sık rastlandığı ülkelerdendir (Türkiye’de ~25000 kişi). Bu
Patates unu, patatesten elde edilen bir nişastadır. Patatesler öğütülerek nişasta çıkarılır ve daha sonra suyla karıştırılarak hamur haline getirilir. Daha sonra kurutulur ve toz haline getirilir. Patates unu, glutensiz bir alternatif olarak kullanılabilir. Bu nedenle, buğday ununa duyarlı olan kişiler tarafından tercih edilebilir. Ayrıca, düşük kalorili bir karbonhidrat kaynağıdır ve bazı diyetlerde kullanılabilir. Bu un,
Freekeh, Orta Doğu ve Kuzey Afrika’da yaygın olarak tüketilen bir tahıldır. Buğdayın genç halinin hasat edilmesinden sonra özel bir işlemle kavrulmasıyla elde edilir. Bu işlem, tahılın lezzetini artırır ve içeriğindeki besin maddelerini korur. Bu tahıl, yüksek lif, protein ve mineral içeriğiyle bilinir. Ayrıca düşük glisemik indeks değerine sahiptir, yani yavaş sindirilir ve kan şekeri seviyesinin
Tanenler İnsanoğlu, varoluşunun ilk zamanlarından beri yaşadığı çevrenin çeşitli bitki, kabuk ve köklerini kullanarak muhtelif ilaçlar/kürler elde etmiştir. Ürettikleri doğal bileşiklerin arasından bazı organik kökenlileri av hayvanlarının derilerini şekillendirmek ve tabaklama işlemi için kullanmışlardır. Zamanla bu bileşiklerin hayvan yağları ve beyin gibi kısımlarının da bozulmadan saklanmasına olanak verdiğini keşfetmişlerdir. İlk yaygın kullanım alanlarından dolayı bu
